Ιουλία Μπίμπα, η "δασκαλίτσα" της ελληνικής αντίστασης κατά της γερμανικής κατοχής

Μαΐου 02, 2026

Ιουλία Μπίμπα, η "δασκαλίτσα" της ελληνικής αντίστασης κατά της γερμανικής κατοχής

Ιουλία Μπίμπα (1910-1943)

Η Ελληνίδα, που καταδικάστηκε "σε θάνατο δι' αποκεφαλισμού διά πελέκεως" και αποκεφαλίστηκε με γκιλοτίνα σε αίθουσα του δικαστηρίου της 8ης Περιφέρειας της Βιέννης στις 26 Φεβρουαρίου 1943.

"Η Ιουλία Μπίμπα το γένος Γκαρμπολά (γεν. 1910) από την Αθήνα ανήκε στην ελληνική αντίσταση κατά της γερμανικής κατοχής. Καταδικάστηκε σε θάνατο στις 31 Δεκεμβρίου 1942 από το στρατοδικείο του διοικητή της Νότιας Ελλάδας για παράνομη κατοχή όπλων και εκρηκτικών, δολιοφθορά και απόπειρα ανθρωποκτονίας και εκτελέστηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1943 στο Περιφερειακό Δικαστήριο της Βιέννης." (Δείτε: DÖW - Αναμνήσεις - Φωτογραφίες και έγγραφα - 1938 - 1945 - Ναζιστικός τρόμος: Αποκεφαλισμός - Πυροβολισμός - Δικαιολόγηση - Αναζήτηση προσώπων: B https://www.doew.at/erinnern/fotos-und-dokumente/1938-1945/ns-terror-enthauptet-erschossen-justifiziert/personensuche-b)

Η Ιουλία Μπίμπα (31 Μαΐου 1910–26 Φεβρουαρίου 1943) ήταν Ελληνίδα αντιστασιακή, μέλος της ΠΕΑΝ (Πανελλήνιος Ένωσις Αγωνιζομένων Νέων) και η μοναδική γυναίκα μεταξύ των πρωτεργατών της ανατίναξης των γραφείων της φιλοναζιστικής οργάνωσης ΕΣΠΟ την περίοδο της κατοχής. (Δείτε: Ιουλία Μπίμπα - Wikipedia)

Βιογραφικά στοιχεία

Η Ιουλία Μπίμπα γεννήθηκε στη Σάμο στις 31 Μαΐου 1910 και το πατρώνυμό της ήταν Γκαρμπολά (ή Ελευθερόγλου). Με τον σύζυγό της, Κωνσταντίνο Μπίμπα (1905), ο οποίος ήταν τυφλός εκ γενετής, διέμεναν στην Αθήνα, επί της οδού Πινότση 14, κάτω από τον λόφο του Φιλοπάππου στο Κουκάκι.

Η Ιουλία ήταν φτωχή και εργαζόταν ως παραδουλεύτρα, ενώ στον ελεύθερο χρόνο της δίδασκε στο κατηχητικό σχολείο της γειτονιάς της, στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Εκεί απέκτησε το ψευδώνυμο «δασκαλίτσα» με αποτέλεσμα να θεωρείται ότι ήταν δασκάλα...

Τον Μάρτιο του 1942, η Ιουλία Μπίμπα προσχώρησε στην ΠΕΑΝ , μυημένη από τη φίλη και γειτόνισσά της Αικατερίνη Μπέση. Μαζί με άλλα μέλη της οργάνωσης έγραφαν συνθήματα στους τοίχους της Αθήνας εναντίον των κατακτητών και μοίραζαν παράνομα έντυπα και προκηρύξεις, με στόχο, όπως και άλλες αντιστασιακές οργανώσεις, να κρατούν ψηλά το ηθικό του δοκιμαζόμενου από την πείνα λαού.

Όταν τα μέλη της ΠΕΑΝ αποφάσισαν να ανατινάξουν τα γραφεία της φιλοναζιστικής οργάνωσης ΕΣΠΟ στην Ομόνοια (στη γωνία Γλάδστωνος και Πατησίων), στις 20 Σεπτεμβρίου 1942, ημέρα Κυριακή, η Ιουλία Μπίμπα συμμετείχε στην εκτελεστική ομάδα μαζί με τους Κώστα Περρίκο, Αντώνη Μυτιληναίο και Σπύρο Γαλάτη. Η βόμβα κατασκευάστηκε στο σπίτι της Ιουλίας με δέκα οκάδες δυναμίτη, στις 19 Σεπτεμβρίου 1942. Το επόμενο πρωί τη μετέφερε η ίδια, μέσα σε μια τσάντα, στην Πλατεία Κάνιγγος. Ο Μυτιληναίος και ο Γαλάτης ανέλαβαν την τοποθέτηση και πυροδότησαν το φιτίλι. Από την έκρηξη κατέρρευσε το κτίριο και τραυματίστηκαν- σκοτώθηκαν μέλη της ΕΣΠΟ και Γερμανοί (αξιωματικοί και στρατιώτες). Οι Γερμανοί κατηγόρησαν αρχικά το ΕΑΜ για την πράξη και εξαπέλυσαν ανθρωποκυνηγητό, με αποτέλεσμα η βασική ομάδα της ΠΕΑΝ να κρυφτεί σε ένα σπίτι στην Καλλιθέα.

Στις 11 Νοεμβρίου 1942, μετά από προδοσία, οι Γερμανοί συνέλαβαν 13 μέλη της οργάνωσης. Μεταξύ των συλληφθέντων ήταν και η Ιουλία Μπίμπα. Φυλακίστηκε στο Εμπειρίκειο Άσυλο, στην πλατεία Μαβίλη, που είχε επιταχθεί και μετατραπεί σε γυναικεία φυλακή.

Εκεί βασανίστηκε, χωρίς όμως να προδώσει κανένα. "Αλέκο μου, να είσαι υπερήφανος, γιατί δεν μαρτύρησα απολύτως τίποτα και ας μου κάνανε του κόσμου τα βασανιστήρια" είχε πει στον αδελφό του συζύγου της, ο οποίος την βρήκε δεμένη σ' ένα δέντρο με τα χέρια απλωμένα, σαν σταυρωμένη.

Προς τη φίλη της Άννα Πατέρα έγραψε στο τελευταίο γράμμα της με ημερομηνία 31 Δεκεμβρίου 1942:

"Αγαπητή Άννα, είμαι καλά. Στην απομόνωση οι τοίχοι στάζουνε νερά και κρυώνω. Φρόντισε να μου φέρεις καμιά ρόμπα, γιατί κοντεύω να πεθάνω απ' το κρύο. Είμαι όμως καλά. Αντέχω. Έμαθα ότι ετοιμάζονται να μας στείλουν στη Γερμανία. Δεν πειράζει. Έχω μπροστά μου μια ανηφόρα και πρέπει να την ανέβω ως το τέλος, σκαλί-σκαλί. Ίσως όταν φτάσω στην κορυφή, ο κόσμος να φαίνεται από κει πιο όμορφος. Ίσως να μη χρειάζομαι εκεί πια ούτε τη ρόμπα. Κουράγιο. Σε χαιρετώ η φίλη σου Ιουλία Μπίμπα 31 Δεκεμβρίου 1942."

Στις 31 Δεκεμβρίου 1942 το γερμανικό στρατοδικείο Αθηνών (που συνεδρίαζε στο κτίριο του Παρνασσού) την καταδίκασε δις εις θάνατον δι' αποκεφαλισμού "διά πελέκεως", με τις κατηγορίες παράνομης κατοχής όπλων και εκρηκτικών, σαμποτάζ και απόπειρας δολοφονίας.

Στην Ελλάδα όμως, δεν υπήρχε δήμιος, ούτε γκιλοτίνα για τον αποκεφαλισμό. Γι' αυτό η ποινή της έπρεπε να εκτελεστεί εκτός Ελλάδος. Επιπλέον, το γερμανικό δίκαιο προέβλεπε αυτή τη μέθοδο για γυναίκες πολιτικούς κρατουμένους κι έτσι μεταφέρθηκε σιδηροδρομικώς από την Αθήνα στη Βιέννη.

Εκεί οι Ναζί την έβαλαν σε μια πολύ μικρή ομάδα μελλοθανάτων, για να έχει "ιδιαίτερη μεταχείριση". Πριν από την εκτέλεσή τους όλοι τους ήταν αλυσοδεμένοι σε μία μικρή αίθουσα δίπλα στη γκιλοτίνα για περίπου 5 ώρες, μεταξύ 13:00-18:00.

Η Ιουλία Μπίμπα αποκεφαλίστηκε με γκιλοτίνα σε αίθουσα του δικαστηρίου της 8ης Περιφέρειας της Βιέννης, (Vienna 8, Landesgerichtsstraße 11) στις 26 Φεβρουαρίου 1943, σε ηλικία 32 ετών. Περί αυτού εκδόθηκε και σχετικό πιστοποιητικό έγγραφο.

Το πιστοποιητικό εκτέλεσης της Ιουλίας Μπίμπα

Οι σοροί των εκτελεσμένων στη γκιλοτίνα της Βιέννης θάφτηκαν ομαδικά στο Κεντρικό Νεκροταφείο της Βιέννης (Wiener Zentralfriedhof) σε θέση που έχει την κωδική ονομασία «Ομάδα 40» (Gruppe 40).

Ο ομαδικός τάφος Gruppe 40.

Κανείς δεν γνωρίζει πού ακριβώς είναι θαμμένη η Ιουλία Μπίμπα.

Σήμερα ο χώρος αυτός αποτελεί τόπο προσκυνήματος για τους Αυστριακούς και πολλούς ξένους επισκέπτες.

Στην επίσημη ιστοσελίδα που είναι αφιερωμένη στα θύματα του ναζισμού που εκτελέστηκαν στην γκιλοτίνα της Βιέννης, γίνεται ιδιαίτερη αναφορά σε αυτήν: «Η Ιουλία Μπίμπα, πατρώνυμο Γκαρμπολά (έτος γέννησης 1910) από την Αθήνα, ήταν μέλος της Ελληνικής Αντίστασης εναντίον της Γερμανικής Κατοχής. Στις 31 Δεκεμβρίου 1942 καταδικάστηκε σε θάνατο παρά του Γερμανικού Στρατιωτικού Διοικητή νοτίου Ελλάδος Στρατοδικείου για παράνομη κατοχή εκρηκτικών υλών και όπλων, σαμποτάζ, και απόπειρα φόνου και στις 26 Φεβρουαρίου 1943 εκτελέστηκε στο Περιφερειακό Δικαστήριο της Βιέννης».

Στο κέντρο της Αθήνας, εκεί που άλλοτε δέσποζε το κτίριο της φιλογερμανικής οργάνωσης ΕΣΠΟ, έχει εντοιχιστεί μία αναθηματική πλάκα σαν ανοιχτό βιβλίο που μνημονεύει το σαμποτάζ και τα ονόματα.