"Ὁ Μάρτης θεία εἶν' εὐλογία!..." Κωστής Παλαμάς
ΜΑΡΤΙΟΣ
Ροδίζ' ἡ πρώτη τοῦ Μάρτη μέρα,
Καὶ στὸ παιδάκι της ἡ μητέρα
Γελῶντας πάει:
"Μὲ μάρτη ἔρχομαι τὸ λαιμό σου
Νὰ στεφανώσω. Σὰν ἄγγελός σου
Θὰ σὲ φυλάει.
"Ἀπὸ χρυσάφι, προτοῦ νὰ φέξει,
Μὲ τί φροντίδα τὸν ἔχω πλέξει
Γιὰ σέ, χρυσό μου!
Μὲ κάθε χρῶμα τὸν ἔχω ντύσει,
Οὐράνιο τόξο, ποὺ θὰ στολίσει
Τὸν οὐρανό μου.
"Ἀρχίζει ὁ ἥλιος σὰν πρῶτα πάλι
Νὰ τρέχει ἐλεύθερος στὴν ἀγκάλη
Γαλάζιου αἰθέρα.
Λιώνουν τὰ χιόνια, κι ὄσ' ἀπομένουν
Ἄσχημα νέφη, κι αὐτὰ μορφαίνουν
Μέρα τὴ μέρα.
"Ἀρχίζει ὁ ἥλιο σὰν πρῶτα πάλι
Νὰ ξετρυπώνει ἀγάλι ἀγάλι
Τὰ λουλουδάκια
Δειλὰ κρυμμένα μέσα στὸ χῶμα.
Κι ὕστερ' ἀπ' τ' ἄνθη, φροντίζει ἀκόμα
Γιὰ τὰ παιδάκια.
"Κι ὅποιο παιδάκι μὲ μάρτη βλέπει,
Χρυσῆ στὰ χρόνια τ' ἁπλώνει σκέπη,
Τὸ καμαρώνει.
Γιατί τοῦ Μάρτη ἡ ἁλυσίδα
Μάνας χεράκι, μάνας φροντίδα
Τοῦ φανερώνει.
"Καὶ ὅποιο πάλι τὸ ἰδεῖ νὰ τρέχει
Δίχως στεφάνι Μαρτιοῦ νὰ ἔχει,
Δὲν τ' ἀγαπάει.
Κακὸ παλιόπαιδο τὸ νομίζει,
Ἀκοῦς, παιδί μου; καὶ τὸ μαυρίζει
Καὶ τ' ἀρρωστάει.
"Μὰ τὸ δικό σου σὰν ἀντικρύσει
Λαμπρὸ στολίδι, θὰ σ' ἀγαπήσει
Ὅσο κανένα.
Κι ἡ ἴδια ἀκτῖνα του θὰ σὲ φιλήσει
Τὸ πιὸ ὡραῖο ποὺ θὰ γεννήσει
Ἄνθος, κι ἐσένα!
"Ὁ Μάρτης θεία εἶν' εὐλογία!
Σὰ χελιδόνι ἢ εὐτυχία
Στὰ σπίτια μπαίνει.
Καὶ ἡ ὑγεία σὰ μαϊστράλι
Στὸ γαλανόλευκο περιγιάλι
Μᾶς ἀνασταίνει.
Αὐτός, μ' ἀγγέλου φτερὰ κινάει
Καὶ τὸ Χριστό της πρωτομηνάει
Στὴν Παναγία.
Καὶ στὴν πατρίδα ἐπαναστάτης,
Ὁ Μάρτης ἔφερε τὴ γλυκιά της
Ἐλευθερία.
"Νὰ τοῦ σπιτιοῦ μας τὸ χελιδόνι
Εἰς τὴν παλιά του φωλιὰ σιμώνει,
Καὶ σὲ ζητάει.
Πρόβαλε, δέξου το... Στὸ λαιμό σου
Πῶς μοιάζει ὁ μάρτης! σὰν ἄγγελος
Θὰ σὲ φυλάει".
"Ἐν Μεσολογγίῳ"
(Δημοσιεύθηκε στο φιλολογικό περιοδικό "ΕΣΤΙΑ" την 21η Μαρτίου 1882)
