Θυμάμαι κάποτε στην νήσο Σαλαμίνα...Ήταν Αύγουστος του έτους 1993
(Φωτογραφία εκ του αρχείου της Πηνελόπης Τούτση)
-Προς τιμήν της οικογένειας Κωνσταντίνου & Ελισάβετ Παππά-
Ήταν 2 Αυγούστου του έτους 1993 στην νήσο Σαλαμίνα, όταν περί ώρας 11:45 εκδηλώθηκε φωτιά στην περιοχή της Ψιλής Άμμου. Kανείς δεν μπορούσε να προβλέψει τι θα επακολουθούσε.
Η πυρκαγιά επεκτάθηκε στην ευρύτερη περιοχή, σε διαφορετικές θέσεις με τις ονομασίες "Σαμάρι - Καμινάκια - Άγιος Γεώργιος - Ξένο - Ρέστη" και σε έκταση μεγαλύτερη των δύο χιλιάδων στρεμμάτων.
Μέσα σ' αυτή την πύρινη λαίλαπα βρέθηκε κι ένα ακίνητο της (γνωστής σ' εμένα) οικογένειας Κωνσταντίνου & Ελισάβετ Παππά. Κανείς δεν ήταν εκεί για να ρίξει νερό και η φωτιά έσβησε μόνη της, αφού πρώτα έκαψε στο πέρασμά της ότι βρήκε. Όταν πήγα και είδα τι είχε συμβεί, η κατάσταση ήταν αποκαρδιωτική. Καταστροφή, στάχτη και αποκαΐδια. Έφυγα και αμέσως ειδοποίησα την οικογένεια Παππά. Όταν ήρθαν και είδαν την καταστροφή, θυμάμαι τον κύριο Κωνσταντίνο (Ντίνο) να μου λέει: "ό,τι καταστράφηκε, θα το ξαναφτιάξουμε και μάλιστα καλύτερα από πριν."
Όπως το είπε, έτσι κι έγινε. Εργασίες, κόποι, έξοδα... μια ακατάπαυστη διαχρονική προσπάθεια 33 ετών, έτσι ώστε να δημιουργηθεί ξανά κάτι καλό.
(Θυμάμαι και κάποια εμπόδια, όπως για παράδειγμα: όταν φυτεύτηκαν δενδράκια για καλλωπισμό και κάποιοι πήγαν και τα ξερίζωσαν. Όμως κι αυτό το εμπόδιο ήταν προσωρινό, αφού όσα δεν είχαν ξεραθεί, ξαναφυτεύτηκαν και μάλιστα καλύτερα από πριν.)
Η καταστροφή και γενικά κάθε κακό γίνεται εύκολα και γρήγορα, σε αντίθεση με την δημιουργία και γενικά κάθε καλό που χρειάζεται κόπο και χρόνο.
