Πίστη

 

Πίστη

Δὲν ἔχεις Πίστη, ὅταν τὰ στάχια σου 

προσμένεις νὰ γενοῦν σιτάρι, 

κι ἀπὸ τ’ ἄκαρπο δεντρί, ποὺ κέντρωσες, 

προσμένεις καρπερὸ βλαστάρι! 

Πίστη ἔχεις, ὅταν ἀπὸ τὸ χέρσωμα 

κι ἀπὸ τὰ ἀστραποκαμένα ξύλα, 

προσμένεις τοὺς καρποὺς ὁλόδροσους 

καὶ καταπράσινα τὰ φύλλα. 

Δὲν ἔχεις Πίστη, ὅταν, πηγαίνοντας 

τὸ δρόμο τοῦ βουνοῦ, προσμένεις 

νὰ φτάσεις ὡς τὸ ἀνάερο ψήλωμα 

κάποιας κορφῆς μαρμαρωμένης. 

Πίστη ἔχεις, ὅταν, ἀλυσόδετος, 

μέσα ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ἀβύσσου, 

προσμένεις ὡς τὰ οὐράνια ἐλεύτερο 

νὰ φτερουγίσει τὸ κορμί σου. 

Δὲν ἔχεις Πίστη, ὅταν τ’ ἀπόβραδο 

προσμένεις νὰ προβάλλουν τ’ ἄστρα, 

καὶ μὲ τοῦ πετεινοῦ τὸ λάλημα 

νὰ φέξη ἡ αὐγὴ ροδογελάστρα! 

Πίστη ἔχεις, ὅταν- ὅσο ἀλόγιστο 

καὶ πλάνο ὁ νοῦς σου κι ἂν τὸ ξέρει- 

προσμένεις ἥλιο τὰ μεσάνυχτα 

κι ἀστροφεγγιὰ τὸ μεσημέρι. 

Δὲν ἔχεις Πίστη, ὅταν, πιστεύοντας, 

ρωτᾶς τὴν κρίση καὶ τὴ γνώση! 

Δὲν ἔχεις Πίστη, ὅταν τὴν πίστη σου 

στὸ λογικὸ ἔχεις θεμελιώσει! 

Πίστη ἔχεις, ὅταν κάθε σου ὄνειρο 

τὸ ἀνάφτεις στὸ βωμό της τάμα, 

κι ἂν κάποιο σοῦ τάμα εἶναι ἀδύνατο, 

προσμένεις νὰ γενεῖ τὸ θάμα.

 

Γεώργιος Δροσίνης

(1859-1951)