Θυμάμαι...κάποτε στη νήσο Σαλαμίνα
Φωτογραφικό αρχείο Πηνελόπης Τούτση
Κάποτε, όταν ήμουν παιδί, πλησίον του Ιερού Ναού Αγίου Γρηγορίου στην περιοχή "Βασιλικά " της νήσου Σαλαμίνας υπήρχαν τα περιβόλια της οικογένειας Παπανικολάου.
Θυμάμαι έναν αγρότη-περιβολάρη, τον κυρ Αποστόλη Παπανικολάου, έναν άνθρωπο αγνό, τίμιο, ειλικρινή και εργατικό, έναν άνθρωπο χωρίς κακία, ζήλεια ή φθόνο.
Ο πατέρας μου ήταν αγρότης-κτηνοτρόφος και θυμάμαι πως πηγαίναμε τα πρόβατα για να πίνουν νερό σ' ένα τεχνητό αυλάκι ποτίσματος όπου έτρεχε νερό απ' το πηγάδι του κυρ Αποστόλη.
Θυμάμαι πως όταν ο κυρ Αποστόλης έβλεπε από μακριά το κοπάδι, πήγαινε κι έβαζε σε λειτουργία την μηχανή που είχε για να βγάλει το νερό απ' το πηγάδι. Ένιωθε τα άκακα αυτά ζώα σαν να ήταν δικά του και ποτέ δεν τα είχε αφήσει να διψάσουν. Αγνός άνθρωπος.
Φωτογραφικό αρχείο Πηνελόπης ΤούτσηΘυμάμαι (όταν ήμουν παιδί) θελήσαμε με τους γονείς μου (Νικόλαο & Αγγελική) να φυτέψουμε ελαιόδενδρα σε αγρόκτημά μας στην περιοχή "Καμινάκια" της Σαλαμίνας (εκεί κατοικούσαμε κι εκεί υπήρχαν οι εγκαταστάσεις για τα πρόβατα).
Από το έτος 1960 άρχισαν οι εργασίες φύτευσης των μικρών ελαιοδένδρων.
Θυμάμαι όταν υπήρχε ελεύθερος χρόνος, η μητέρα μου κι εγώ σκάβαμε όπου υπήρχε αρκετό χώμα και φυτεύαμε νέα ελαιόδενδρα. {Ένας παραγωγός-έμπορος δένδρων (που γνώριζε ο πατέρας μου) είχε συμφωνήσει να μας φέρνει σταδιακά τα νέα δένδρα με αντάλλαγμα να φορτώνει το φορτηγάκι του με την κοπριά των προβάτων που την χρησιμοποιούσε για φυσικό λίπασμα στα δένδρα του}.
Τότε λοιπόν υπήρχε ανάγκη να ποτίζουμε τα ελαιόδενδρα που φυτεύαμε, αλλά δεν είχαμε δικό μας πηγάδι. Πήγαινα με το άλογο* που είχαμε κι έπαιρνα νερό απ' το περιβόλι του κυρ Αποστόλη για να ποτίσω τα μικρά δένδρα που είχαμε φυτέψει κι αυτός επειδή ήξερε τον κόπο που κάναμε, μου έλεγε "μην τα αφήσεις χωρίς νερό, κάνε κουράγιο μέχρι να πιάσουν και μετά θα μεγαλώνουν και θα χαίρεσαι να τα βλέπεις". Άγιος ήταν αυτός ο άνθρωπος στα παιδικά μάτια μου κι ο Άγιος Γρηγόρης ο προστάτης γείτονάς του.
(Θυμάμαι βέβαια κι εκείνους που με απογοήτευσαν με τα λόγια τους. Ο θείος μου ο Γεώργιος Αργ. Τούτσης όταν με είδε να φυτεύω μου είχε πει "τι φυτεύετε ελαιόδενδρα αφού θα τα χαλάσουν τα πρόβατα και θα φάνε τα φύλλα τους". Κι όταν είδε πως τα κλαδεύαμε για να έχουν ύψος, έτσι ώστε τα πρόβατα να μην πειράζουν τα φύλλα, τότε είχε πει υποτιμητικά "για ευκάλυπτους περάσατε τις ελιές". Κι ο άλλος θείος μου, ο Δημήτριος Αργ. Τούτσης όταν με είδε να τα ποτίζω μου είχε πει "τι τα ποτίζεις, δεν χρειάζεται, αφού δεν θα πιάσουν").
Κι εγώ άκουσα τα λόγια του κυρ Αποστόλη, δεν άφησα τα δενδράκια χωρίς νερό.
Τμήμα παλαιάς φωτογραφίας (αγρόκτημα Νικολάου & Αγγελικής Τούτση)Και τα χρόνια πέρασαν. Τα ελαιόδενδρα μεγάλωναν, όμως μαζί μ' αυτά μεγάλωνε και το μίσος κάποιων που έλεγαν πως με μια φωτιά θα καούν όλα. Και το έτος 1993 είδαν να καίγονται 40 ελαιόδενδρα από μεγάλη πυρκαγιά στην ευρύτερη περιοχή.
Η καταστροφή γίνεται εύκολα και γρήγορα, σε αντίθεση με την δημιουργία που θέλει κόπο και χρόνο.
Και πάλι τα χρόνια πέρασαν. Οι ρίζες των ελαιοδένδρων συνέχισαν να υπάρχουν και τα ελαιόδενδρα με την κατάλληλη φροντίδα (κλάδεμα, πότισμα) άρχισαν να ανανεώνονται και να μεγαλώνουν.
Έτσι δημιουργήθηκε ένας μικρός ελαιώνας, με το νερό που έπαιρνα απ' το πηγάδι του κυρ Αποστόλη Παπανικολάου στον Άγιο Γρηγόρη της νήσου Σαλαμίνας.
Ας δροσίζεται η ψυχή του με το Αθάνατο Νερό του Παραδείσου.
Πηνελόπη Τούτση
*Επ' ευκαιρία δείτε πως ήταν το Πιστοποιητικό Κυριότητας Υποζυγίου (έτους 1960)
